Afghanistan

Lees meer ^ (referentie)

Waarom vertrekken zoveel jongens uit Afghanistan?

Motieven

Eenvoudig verklaren waarom kinderen de 5000 kilometer lange reis aanvangen blijkt complex. Sommigen zijn op de vlucht voor geweld. Daarentegen willen anderen een betere opleiding of geld verdienen om hun familie te onderhouden. Echter, is het meestal een combinatie van de drie. Een studie uit 2014 zegt dat de jongens meestal tussen dertien en zeventien jaar oud zijn. Het gezinshoofd beslist om een zoon op pad te sturen. Daarnaast worden alle mogelijke middelen ingezet om de reis te bekostigen. Jongens vertrekken echter vaak alleen en verdienen onderweg geld bij om smokkelaars te betalen. Iran is vaak een tussenstop, dus proberen de immigranten hier vaak via familie een tijdelijke job te pakken krijgen. Toch is het kostenplaatje van zo’n reis hoog, dus de mensen die vertrekken zijn zeker niet de allerarmsten.

Toenemend geweld

Kindsoldaten

Vandaag is Afghanistan minder veilig voor kinderen. Het geweld is aanzienlijk toegenomen. In 2015 werden meer dan 11.000 burgers gedood of verwond,  daarnaast was één op vier een kind. In de eerste zes maanden van 2016 was al één op drie slachtoffers een kind. De rekrutering van kindsoldaten is verdubbeld tussen 2014 en 2015. Ze worden regelmatig ingezet door de politie of door de Taliban, om zelfmoordaanslagen te plegen.

Getuigen van geweld

Kinderen worden voortdurend blootgesteld aan agressie. Eerder dit jaar voerde Save the Children een onderzoek onder 1000 mensen. Dat onderzoek  peilde naar hun ervaringen met geweld. Meer dan de helft was jonger dan 15 jaar. Bijna 40% zag een familielid vermoord worden in het voorbije jaar. Eén op drie waren getuige van geweerschoten, bombardementen, gevechten, en een op vijf kinderen was slachtoffer van verkrachting of een andere ernstige vorm van geweld.

Geweld in de vluchtelingenkampen

Veel Afghaanse kinderen in Europa komen uit Iran waar ze het geweld in vluchtelingenkampen ontvluchtten. Iran en Pakistan vangen 95% van de vluchtelingen op, maar de laatste tijd is ook daar de onzekerheid gestegen. De Internationale Organisatie voor Migratie schat dat tegen het einde van het jaar 600.000 Afghanen uit Pakistan terug naar Afghanistan zullen keren. Ze keren terug door de toenemende aanvallen en agressie in de grensgebieden.

Zware reis

De reis

De reis naar Europa is vaak vermoeiend en traumatiserend. Save the Children interviewde 78 kinderen in asielcentra in Noorwegen om te peilen naar hun ervaringen. Kinderen hadden dorst, honger en voelden zich eenzaam, of zagen mensen sterven onderweg. Kinderen werden achtergelaten door hun ouders omdat ze te zwak waren om de reis verder te zetten.  Ruwheid van politie aan de grenzen komt vaak voor. Landen beginnen steeds vaker kinderen en volwassenen terug te sturen naar Afghanistan. Veel landen een wetgeving die de gedwongen of vrijwillige terugkeer van kinderen toelaat. Vandaag begint dat stilaan te veranderen.

Verkeerd beeld

Overheden vertellen graag het verhaal dat mensen uit Afghanistan naar hier komen omwille van armoede en werkloosheid. Overheden vertellen dat het economische vluchtelingen zijn. Maar eigenlijk is de realiteit is een pak complexer. Afghanistan is nog steeds een van de moeilijkste landen ter wereld om in op te groeien als kind. Bovendien is het zo dat wanneer de Europese overheden de instroom willen verminderen, ze moeten investeren in onderwijs en diensten voor kinderen. Vervolgens moeten ze erkennen dat het geweld is toegenomen en trachten er iets aan te doen. Wanneer kinderen of jongvolwassenen teruggestuurd worden hebben het vaak erg moeilijk. Ze worden verstoten door hun familie en gemeenschap omdat ze gefaald hebben. Daarna worden met achterdocht bekeken omdat ze van Europa komen.

Migratiebeleid

Zo lang er geen systemen zijn om die kinderen de juiste bescherming te bieden, mogen ze niet teruggestuurd worden. Onze verplichting om mensenrechten na te leven stopt niet aan de grenzen. De terugkeer van asielzoekers staat vandaag centraal in het migratiebeleid van de EU. Onderwerpen van discussie zijn: Ten eerste worden overeenkomsten gesloten met landen zoals Niger en Ethiopië, die ‘beloond’ worden met meer handel en investeringen.  Ten tweede worden deze landen ‘beloond’ in ruil voor het opvangen van migranten.  Daarentegen is een deal met Libië wel verre van uitgesloten. Echter, is wel duidelijk dat deze landen niet de draagkracht hebben om gigantische migratiestromen op een humane manier op te vangen.

Tot slot de feiten

Het is gemakkelijk om ons te laten verleiden door populistische slogans, maar als we de oorzaken van migratie willen aanpakken moeten we kijken naar de feiten. De EU verkiest te investeren in defensie, grenscontroles en de ontwikkeling van de privésector. Verschillende rapporten wijzen erop dat gebrekkig onderwijs van kinderen een van de belangrijkste factor is in de beslissing om te vertrekken. We moeten niet verzaken aan de rechten van de mens, en zeker niet die van het kind. Samenwerken met overheden van landen die geen systemen hebben om mensen te beschermen zal op termijn leiden tot meer, niet minder migratie.